Verdwaasde toeristen in korte broeken sjokken over de boulevards. In hun hand een flesje lauw water en een plattegrond. Teleurgesteld vegen ze het verstofte zweet van hun voorhoofd. De schoonheid die hen is beloofd verschuilt zich achter de hitte van het asfalt. Geen parfum stijgt uit boven de urinegeuren en het in de zon gefermenteerde vuilnis. Iedere zeebries ontbreekt.

Banketbakkers, schoonheidsspecialisten en boetiekeigenaren laten hun rolluiken neer en sluiten hun winkels voor minimaal een maand. Het aanzien van residentiële wijken is desolaat. Réouverture fin août. Wanneer het leeuwendeel van de klandizie op vakantie is, kun je maar beter hun voorbeeld volgen. De winkeliers die blijven, zitten zuchtend met een sigaret op de stoep in de hoop op een vriendelijk woord.

(more…)

Vanavond zal voor heel de wereld de kleur oranje opeens erg  in het oog springen.  Maar waar komt dat oranje toch vandaan? Waarom zijn de bovenlijven van die jongens, die daar op dat Zuid Afrikaanse veld achter een bal lopen te hollen,  in het oranje gestoken? En waarom al die oranje geverfde neuzen in de tribunes en die oranje pruiken en punthoedjes ?  Omdat oranje de nationale kleur is van Nederland.  Omdat ons koningshuis het ‘Oranjehuis’ heet.   Goed, maar waarom? Omdat onze vorsten de titel prins van Oranje voeren, iets wat ze daaraan hebben te danken dat ze lange tijd (sinds 1705 niet meer) souvereine vorsten waren van het Zuid-Franse stadje Orange.  Oké – fijn ons eraan te hebben herinnerd, maar waar komt die naam Orange dan vandaan? Heeft het iets met de kleur oranje te maken, en met sinaasappels ( in het Frans oranges) ?  Nee, niets. Het heeft daar  oorspronkelijk helemaal niets mee te maken. Het is pas achteraf dat de band tussen de stadsnaam Orange en de kleur oranje is gelegd,  de twee woorden  hebben volkomen verschillende achtergronden.  Het woord oranje in de zin van ‘kleur oranje’ komt van het Franse woord voor sinaasappel, orange, dat op zijn beurt is afgeleid van het Arabische woord narandj.  De stad Orange daarentegen heeft zijn naam te danken aan het riviertje dat even ten noorden van de agglomeratie  vanuit het massief van de Ventoux kalmpjes (en soms - na stortbuien - woest) richting Rhône stroomt. Dit riviertje heet nu de Aygues, lang geleden heette het de ‘Araus’.  (more…)

Zo, eindelijk! De autobus van Henri is vertrokken of beter gezegd: de overblijfselen van de bus van Henri zijn weg, met een takelwagen opgeruimd door een in schroot handelende manouche (argot voor zigeuner - in het officiële Frans ‘gens du voyages’ (reizigers) genoemd - een beleefde term voor zwervers). Het vertrek van de bus is stiller verlopen dan zijn aankomst, ruim tien jaar geleden. Henri had het vehikel cadeau gekregen van een bevriende busondernemer uit een nabij gelegen stadje, die het vanwege ouderdomsslijtage had afgedankt, er eigenlijk mee in zijn maag zat en dus blij was dat hij er van af kon. Het ding kreeg een prominente plaats naast de jeu de boules van Henri, onder een grote eik en duidelijk in het zicht van overbuurman Jojo, wie dat helemaal niet aanstond en die dat niet onder stoelen en banken stak. (more…)

Iets ten noorden van City Hall op de hoek van Duane Street en Broadway, Lower Manhattan, werden in 1991 bij graafwerkzaamheden menselijke resten gevonden. Op deze plek aan wat toen de uiterste rand van de stad was, werden van 1626 tot eind 18^e eeuw duizenden slaven begraven soms met een ijzeren enkelband nog om de benen. Ook onderzoek aan de Howard universiteit wees uit dat zij aan zwaar werk en mishandeling bezweken waren. In oktober 2003 werden 419 menselijke resten in 7 Ghanese kisten na een zesdaagse rituele processie door verschillende staten op dezelfde plek onder zeven grafheuvels herbegraven. (more…)