Paardenmiddel
1 Apr, 2010 Onderdeel van Gastschrijvers | Geen reacties » Column door Dick DijsWat gewone paardenkastanjes al geen invloed kunnen hebben op het menselijk lichaam! Niet ver van huis raap ik op de inrit van een oude boerderij een paar handjes van die glanzende, donkerbruine vruchten. De niet meer zo jeugdige boerderij-eigenaar komt vriendelijke vragen of ik astmatisch ben. Hoezo, astmatisch? “Nou, als u drie of vier van die kastanjes in uw broekzak meedraagt, hebt u minder last van astma.” Lees verder »
Arme ceder!
26 Mrt, 2010 Onderdeel van A propos | 1 Reactie» In het dorp had je maar één ceder - en die ceder was van mij. En ik kan me niet herinneren dat ik ooit ergens anders in Frankrijk op dezelfde hoogte (achthonderd meter) ceders heb zien groeien. Toch wist ik dat dàt niet de reden was waarom mijn ceder de goedkeuring van de mensen van het dorp niet kon wegdragen, en waarom mijn overbuurman, Victor, zo smalend over de arme boom deed. Wat deden anders in zijn tuintje-voor die prachtige camelia, die yucca’s, die witte aronskelken ? Ook dat zijn planten die niets met de oorspronkelijke bergvegetatie van de Pyreneeën te maken hebben. Nee, het was iets anders. Lees verder »Een vliegende kraai in NY
21 Mrt, 2010 Onderdeel van Gastschrijvers | 3 Reacties» Column door Henk Abma (vervolg op De nieuwe wereld en Ons appartement Mottstreet 234)Het krioelt op loopafstand van de gerenommeerde galleries. Tineke loopt er gemakkelijk binnen en trekt vooral getooid met haar chique Ciske-de-Rat-pet onmiddellijk de aandacht. Bij haar commentaar - waarmee je ook nippend aan menige wijn geen slecht figuur zou slaan - zie je de heren smelten: ‘Spaans temperament in de kleurstelling, de bewegingen waarin Miro meekomt.’ Vrij snel daarna prijken onze namen op de mailinglist en worden we uitgenodigd voor een vernissage. Goede wijn en een fantastisch gevarieerde tafel met Sushi, dat scheelt weer een restaurant. Lees verder »
Ons appartement Mottstreet 234
17 Mrt, 2010 Onderdeel van Gastschrijvers | Geen reacties »Column door Henk Abma (vervolg op De nieuwe wereld)
Slechts 30m-2, kom laat ik niet kinderachtig zijn 34m-2, een hele overgang vergeleken bij 500m-2 Canteperdric, maar het is alsof we zo dicht op elkaars lip toch minder aanvaringen hebben dan thuis; vergelijk ook: in NY 25846 mensen per km-2 in de Franse Gers 17.
Het opmerkelijke is dat het beperkte oppervlak zó compleet is ingericht: keuken met vaatwasser, 4 pits fornuis, oven, magnetron, grote koelkast en vriezer; badkamer met wastafel, ligbad en toilet; wasmachine en droger; kamer met drie kasten, twee slaapbanken, tafel met klapstoelen, kastje met breedbeeld tv, telefoon, internet, ventilator en airco. Dit alles met elke denkbare winkel, restaurants en metro op loopafstand plus een nieuw museum voor eigentijdse kunst op 200 m voor 1730 euro per maand. Lees verder »
De nieuwe wereld
12 Mrt, 2010 Onderdeel van Gastschrijvers | 2 Reacties» Column door Henk Abma (1 maart 2010)Sinds wij in Frankrijk wonen, was er discussie over het aantal maanden dat we ’s winters in Nederland zijn. Het compromis werd drie plus een in een grote stad: maart 2010 New York. In oktober boekten we online zoals we dat zo vaak doen voor een retourtje Pau, Bordeaux of Toulouse - Amsterdam, maar ook bestemmingen als Cairo, Kreta, Venetië, Rome en Tanzania bereikten we zonder problemen. De tickets kun je zelf uitprinten, tussentijdse wijzigingen in het vliegschema worden thuisgestuurd. Lees verder »
Afwassen
24 Feb, 2010 Onderdeel van Gastschrijvers | Geen reacties » Column door Martijn CouwenhovenSinds de zomervakantie hebben wij geen vaatwasser meer. Hij is er nog wel, maar ik negeer hem. Voor mij bestaat hij niet meer. Het is al vaker voorgevallen dat we na een kampeervakantie terug wilden naar de eenvoud en zaken als de televisie en de vaatwasser afzworen, maar meestal werden ze na een paar dagen toch weer in genade aangenomen. Nu is het echter menens. Met de vaatwasser dan. De televisie mag blijven, maar dan alleen voor de publieke omroepen. Lees verder »
Een manier van reizen
13 Feb, 2010 Onderdeel van A l' improviste | 3 Reacties» Met een zucht leg ik een boek weg dat iemand mij onlangs aanbeval. Zo goed! Ik vind er niks aan. Zo’n boek met vage mensen met even vage psychologische problemen. Alles met de haren erbij getrokken. Tegelijk een beetje schoppen tegen een moraal die allang niet meer bestaat. O, wat hebben we daaronder geleden! O, wat zijn we erdoor beschadigd! Kortom een boek om van te gapen, zo dat je kaken ervan los komen te zitten. Ik loop naar mijn boekenkast, pak er een bandje uit dat allang in mijn bezit was, maar waar ik dusver niet aan toe was toegekomen. Les Diaboliques van Barbey d’Aurevilly. Een grote klassiek. Ik moest eraan denken omdat mijn uitgever (uitgeverij IJzer) er kort geleden een vertaling van in het licht heeft gebracht (”Duivelinnen en demonen”). Een bundel met novellen. Ik begin in de eerste (Le rideau cramoisi), en na een paar bladzijden ben ik gecaptiveerd. Een reis in een diligence, ’s nachts, door een duister, slapend stuk Frankrijk… Lees verder »Vive la pipe!
30 Jan, 2010 Onderdeel van A propos | 2 Reacties» Ik zeg dit omdat ik net boodschappen heb gedaan, met een flinke vracht etenswaren thuis ben gekomen en mijn ijskast nu uitpuilt. Ik kan daarom minstens een week lang een belegering op mijn huis doorstaan. Wanneer horden politiek correctie mensen schreeuwend, brullend, kijvend, want ten hoogste verontwaardigd over de titel van dit stuk, met hooivorken, deegrollers en afgerukte uitlaatpijpen komen opdraven. Vive la pipe! Leve de pijp! - hoe waagt iemand het zoiets nog te zeggen? Eruit! Je huis uit! En je zult ervan lusten. En ik zie ze al het hout aandragen voor de brandstapel. Wat mij doet denken aan de planken die voor het bijgebouwtje naast mijn huis liggen opgestapeld. Gauw voor mijn ramen spijkeren. En als dat gebeurd is, dan nog eens, lekker hard: Vive la pipe!!! En als dan de straatkeien en rotte eieren op de planken voor de ramen roffelen, dan zeg ik: Haha! En nog eens: Vive la pipe! Lees verder »Joé Bernardeau
21 Jan, 2010 Onderdeel van Gastschrijvers | 1 Reactie» Column door Dick DijsJoë Bernardeau is dood. Plotseling en onverwacht heeft hij als 74-jarige er het bijltje bij neer gegooid - in letterlijke zin. Dus komen de verhalen van vroeger weer los. Vooral over hoe sterk hij was. In zijn jeugd was honderd kilo voor een zak graan het standaard gewicht. Voor Joë was dat geen bezwaar. Eens moest hij in het dorp drie kilometer verderop zo’n zak afleveren bij een burger-kippenhouder. Hij nam de honderd kilo op een schouder, stapte op de fiets en peddelde heuvels af, en ook heuvels op, dorpwaarts. Halverwege stopte hij, één voet rustend op een kei, om een praatje te maken met een kennis, die na vijf minuten opmerkte dat het misschien een goed idee zou zijn de zak graan voor eventjes in de berm te zetten. Waarop Joë verbaasd schuin achterom keek en zei: “Verrek, die was ik helemaal vergeten.” Lees verder »