Ze weten je te vinden

31 mrt, 2019 Onderdeel van proses | Geen reacties »

Column door Peter Hagtingius

Ik ben zo’n laatste Neanderthaler die het leven fluitend doorstaat zonder de assistentie van een mobiele telefoon. Ik zie de charme van immer bereikbaarheid niet in. Ik prefereer ongestoord ouwehoeren op het café-terras van mijn Provençaals gehucht. Over die arrogante kwibus Macron natuurlijk, over de Hesjes die een bommetje leggen onder de gedateerde invulling van een volksvertegenwoordiging, over de trammelant van die groene eco’s die onze diesels te grazen willen nemen. Die nooit kaduuk gaan en in het kader van de kringloperij nog jaren mee kunnen. Rookpluimen? Wij roken ook en zitten dik in ons groen. Als je ons van de zomer tegenkomt op ons terras en je kunt ons verstaan, denk je vast: wat een rare mensen. Vakantie toch? En dan politiek? Ja, altijd. Tenzij onze rugbyclub Toulon weer eens verloren heeft. Twee jaar geleden nog Europees kampioen, nu degradatiekandidaat. Lees verder »

Inclusief wijn drinken

20 mrt, 2019 Onderdeel van proses | Geen reacties »

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

Als kind fascineerden mij de felle kleuren van de verschillende smaken limonade. Ik zie ze nog voor me, meerdere glazen op een rijtje, in het ene glas zat groene munt, in het andere rode grenadine, in het derde citroensiroop. Mijn moeder wantrouwde deze kleuren. Ze had het over kleurstoffen. We kregen daarom appelsap te drinken. Ik vond dat altijd nogal ontnuchterend. Vooral vanwege de kleur ervan, een onbestemd moddergroen. Een ontnuchtering als wanneer je je op de kermis aan de felgekleurde botsautootjes hebt vergaapt en je daarna terugloopt naar de parking: wat zijn de kleuren van de ‘gewone’ auto’s toch vaal en saai! Toen een kennis me laatst vertelde dat hij op een avond zes kleuren wijn had geschonken, was ik meteen een en al oor. Het kind in me werd wakker. Lees verder »

De Franse gouvernante

1 mrt, 2019 Onderdeel van proses | Geen reacties »

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

Zijn naam klinkt Frans, zijn familie was waarschijnlijk van hugenoten-afkomst, maar hij groeide op in een braaf Middelburgs gezin. We hebben het over Nederlands eerste cabaretier, Jean-Louis Pisuise. Hij begon zijn carrière als journalist en in die hoedanigheid maakte hij samen met een collega bij de krant een toer door Nederland, ze hadden zich vermomd als Italiaanse straatzangers. Het verslag van hun reis werd een groot succes. Pisuisse had intussen de smaak te pakken, hij ging weer op reis, ditmaal door heel Europa. In Parijs kwam hij toen in aanraking met de bekende chansonnier Aristide Bruant. Deze naam zegt jullie niets? En als ik zeg ‘de man met de rode sjaal’, degene die door de schilder Toulouse-Lautrec is vereeuwigd – jullie weten wel, van de affiche? O, ja! Jazeker! Van het optreden van deze artiest, en van het Parijse cabaret in het algemeen (Moulin rouge, de cancan enzovoort), raakte Pisuisse dusdanig onder de indruk dat hij terug in Nederland zijn eigen cabaret oprichtte. Hij bracht daarmee zwier en iets van frivole snaaksheid in het stijve, calvinistische Nederland. Zijn leven was roerig, vol liefdesaffaires, en met op laatst een moord. Een echte ‘crime passionnel’, hij werd door een amant van zijn vrouw doodgeschoten. Dat was in 1927. Lees verder »

De wereld als leugen – Paul Gellings

19 feb, 2019 Onderdeel van besprekingen | Geen reacties »

Bespreking door Schrijver in Frankrijk

In zijn nieuwste roman, De wereld als leugen, haalt Paul Gellings het navel-starende Nederlandse media-clubje over de hekel. Wanneer de weinig succesvolle schrijver Milan Hartwich onverwachts in aanraking komt met de bekende, over het paard getilde TV-presentatrice Myra Melchior en zij hem meeneemt naar het Amsterdamse boekenbal, komt zijn leven in een stroomversnelling terecht. Milan is een dromer, hij stelt hoge eisen aan het literaire gehalte van de letteren, het een gaat vaak met het ander samen. Omdat hij er in zijn leven zielsalleen voorstaat, is hij een makkelijke prooi. In de wereld waar Myra Melchior voor staat, draait alles om cijfers: kijkcijfers, verkoopcijfers. En om schijn en imago. Je kunt maar het beste op een veilige afstand blijven van dat in-vulgaire milieu, bijvoorbeeld door gewoon niet naar televisie te kijken. Makkelijk gezegd, Milan raakt erdoor gefascineerd. Er is iets in Myra dat hem aantrekt, misschien zelfs ontroert. Zoekt hij de kwetsbare mens in haar? Deze vraag blijft je bij het lezen bezighouden, krijgt geen antwoord: goede romans hebben een open einde. Wel denk je: arme Milan. En misschien ook: nog armere Myra. Lees verder »

De illiberale verleiding

11 feb, 2019 Onderdeel van politiques | Geen reacties »

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

Illiberaal, nog zo’n woord dat er opeens is. We hebben het over illiberale democratieën. Dat zijn samenlevingen waar de bevolking weliswaar op democratische wijze (al is het soms maar voor de vorm) zijn leiders kiest, maar waar deze leiders gedurende hun regeringstermijn de vrijheid van de bevolking met voeten treden. In Frankrijk heeft president Macron er een handje van sommige andere Europese staatshoofden voor illiberaal uit te maken, Viktor Orban bijvoorbeeld. Macron heeft vanaf het begin erop aangestuurd de toekomstige leider van Europa te worden. Landen als Hongarije en Polen deden niet mee met de vreugde die bij veel Europeanen de zege van Macron in mei 2017 wekte: na alle triestigheid rond Brexit, na de opkomst van extreemrechts in Duitsland, eindelijk een man van het liberale pro-Europese midden! En jong, knap en dynamiek ook nog. Een frisse wind in het wat starre, muffe Frankrijk, een nieuwe kans voor Europa. Nee, dat vond niet iedereen. En dit kan Macron niet uitstaan. In zijn speeches drijft hij graag de dingen op de spits, wie hem niet toejuicht is … illiberaal.  Ja, en dat terwijl we hem tegelijkertijd in rap tempo zelf aan de illiberale verleiding zien toegeven.  Lees verder »