Gare Austerlitz

25 dec, 2017 Onderdeel van poésies | Geen reacties »

Ineke Holzhaus brengt een groot deel van het jaar door in de Berry. Ze is schrijver en theatermaker; acteerde, schreef en regisseerde bij diverse theatergezelschappen, maakte hoorspel voor radio en de HoorSpelFabriek en publiceert gedichten. In 2008 debuteerde ze met de dichtbundel Hond in Pompeï. In 2011 verscheen de bundel Waar je was, en in 2015 Bovengronds. Haar nieuwste bundel Blijven en weggaan werd in december 2016 door Azul Press in het licht gebracht. De cyclus De tuin van Nolde die daarin voorkomt is bekroond met de Hofvijverpoëzieprijs. Dit gedicht is een primeur.

Lees verder »

@George Sand

21 dec, 2017 Onderdeel van poésies | 1 Reactie»

Ingrid Vander Veken publiceerde romans (Papavers, Nieuwe mannen, nieuwe vrouwen, Dubbelspoor, Aankomen in Bali, Zwijgen), een dagboek (Zestig), twee verhalenbundels (Tiramisu en Cru Bourgeois) en twee jeugdboeken (Sam en Olikonijneendpauwpanter). Ze ontving meerdere prijzen. Ook schreef zij theater en scenario’s. Ze woont en werkt in Antwerpen, maar verblijft regelmatig geruime tijd in Frankrijk. Ze is medeoprichter van de Vlaamse Auteursvereniging, was bestuurslid van PEN Vlaanderen en beheerder van de PEN-Schrijversflat. Haar professionele ervaring als journaliste en columniste (onder meer voor het Radio 1-programma De Toestand is Hopeloos maar niet Ernstig en Knack Weekend) geeft zij door als gastprofessor aan het Conservatorium. Ter gelegenheid van het tienjarig bestaan van Schrijver in Frankrijk zond ze het volgende gedicht in:  Lees verder »

Verzetsstrijder

20 dec, 2017 Onderdeel van proses | Geen reacties »

Column door Renée Vonk

Ik ben al jaren dikke maatjes met een Nederlandse dominee die in Arras predikt. We ontmoetten elkaar destijds in Orange, in de Vaucluse. Maar na een paar jaar vond hij het daar ’s zomers te warm en toog naar het hoge noorden van de kou. Iedereen heeft recht op zijn eigen vergissingen, zal ik maar zeggen. Ik heb een steil gereformeerde jeugd beleefd waarover ik op z’n zachtst gezegd niet zo te spreken ben, maar toch kan ik met deze dominee van de Église Protestante Unie prima overweg. Tijdens de lunch niet alleen hele debatten over wat er nou eigenlijk in de Bijbel staat en hoe dat misschien gelezen moet worden, maar net zo goed over zijn lieve hond Asterix, zijn Ford Fiësta en Frankrijk versus Nederland. En ik vind het nogal wat dat hij zijn protestantse gemeente in het Frans bedient, als je dat zo zeggen mag. Ik denk dat ik in het dagelijks leven ‘couramment’ Frans spreek, nooit een taalprobleem, zelfs niet (meer) met de klerken van de ‘administration’. Maar een kerkdienst in het Frans leiden en hele preken houden, ik zou er niet aan durven beginnen. Lees verder »

Aérotrain

18 dec, 2017 Onderdeel van paysages | Geen reacties »

Column door Michiel Hendryckx

Het naoorlogse Frankrijk is in veel opzichten baanbrekend. In het midden van de jaren 50 begint het glorierijke tijdvak met de wonderbaarlijke verschijning van de Citroën DS. Een auto die niet alleen qua vormgeving maar ook technisch zijn tijd ver vooruit is. In 1954 slaagt de Franse ingenieur Marc Grégoire erin teflon met aluminium te verbinden. Met de Tefal-pan betreedt de wereld de verlossende antiaanbakera. De lijst blijft indrukwekkend. Eind de jaren 70 breekt het supersonische passagiersvliegtuig Concorde alle records. Begin de jaren 80 gaan de Fransen massaal aan de Minitel, een verre voorloper van internet. In dezelfde maanden rijdt de eerste train à grande vitesse van Parijs naar Lyon.  Lees verder »

Salon de thé

17 dec, 2017 Onderdeel van paysages | Geen reacties »

Column door Peter Hagtingius

In het café werd het gerucht in de categorie ‘verontrustend’ weggezet. Er zouden een paar Britten rondlopen met het dwaze voornemen onze geringe horeca te verrijken met een salon de thé. “Een salon de wàt”? klonk het uit vele kelen toen Francis de aannemer doorbriefde wat hij van de burgemeester had gehoord, uiteraard in vertrouwen. Geheimhouding geldt in onze kringen echter als een vorm van afwijkend gedrag. We schoven dus aan bij het tafeltje van de bouwmagnaat met zijn onafscheidelijke wielerpetje op zijn méditerrane kop. Toen alle glazen gevuld waren, zeiden we: “Vertel op!”. Zijn onthulling impliceerde de nieuwbouw aan het eind van de Sous-Chemin. Daar is vanwege de sociale woningbouw een appartementencomplex verrezen. In de praktijk twee HLM (Habitation à Loyer Modéré)-flatjes boven elkaar met daaronder een ruimte die als ‘bureau’ verhuurd zou worden. Dat laatste leek ons bij voorbaat minder doordacht. Niemand in het dorp heeft ooit enige prikkeling ervaren bij de gedachte aan een eigen kantoor en de kans dat een ondernemer van buiten zijn hoofdvestiging bij ons positioneerde, schatten we op min 100. Francis wees er nog op dat zijn offerte voor de bouw van de woontoren het niet gehaald had. De order was toegevallen aan een firma uit de grote stad. Lees verder »