Santhé! Of hoe het dorp lééft

25 apr, 2020 Onderdeel van proses | Geen reacties »

Column door Peter Hagtingius

Ik dacht dat ik het dorp opgebaard zou aantreffen. Dat is ook avant-corona in deze tijd van het jaar altijd al bijna zo. Tussen oktober en mei geen input van vreemdelingen, het restaurantje op slot, we zijn dan in de bar op elkaar aangewezen. Dat is geen straf, integendeel.

Gisteren tufte ik naar de boulanger en de tabac. Met zo’n geprinte ‘attestation de déplacement’ die mijn grootouders een ‘Ausweis’ hadden genoemd. Op het caféterras waar de tafels en stoelen gewoon zijn blijven staan zat de Ierse bard die hier ook al jaren rondhangt verloren in eenzaamheid op zijn thin whistle te blazen. Hij was niet met zijn immer artistiek aangetodde ega mee de épicerie binnen gestiefeld. In afwachting van haar retour had hij gekozen voor de melancholieke sound van Ierse regenachtigheid. Ik knikte hem veiligheidshalve alleen toe. De zon scheen alsof er iets te vieren viel. Dat was ook zo. Er waren baguettes en een laatste doosje sigaren verkrijgbaar. En er was dus dat fluitconcert. Live-muziek, kom er dezer dagen maar eens om.

Lees verder »

Onbegaanbaar Parijs

10 apr, 2020 Onderdeel van proses | Geen reacties »

Column (in briefvorm) door Julia Fortuin en Peter Hagtingius

In Parijs is gisteren een verzwaarde maatregel ingegaan: we mogen niet meer buiten joggen tussen 10 uur ‘s ochtends en 19u ‘s avonds. De reden hiervoor: er waren te veel mensen op straat, overdag, met dit prachtige weer. Of dit de meest effectieve maatregel is weet ik niet. Ik vrees dat nu iedereen massaal om stipt 19 uur het huis uit rent, efficiënt corona verspreidend bij medesporters. Beetje bij beetje wordt er voor het goede grotere doel steeds weer een beetje vrijheid weggehaald, waarmee mijn wereldje telkens net weer iets kleiner wordt.  Als een dergelijke maatregel wordt afgekondigd maakt er allereerst een kreet van benauwing en verzet daartegen van mij meester, voordat ik me daar mentaal dan weer aan aanpas. Ook toen de ‘attestation dérogatoire’ werd ingevoerd: alleen in Frankrijk was je elke dag een kwartier kwijt aan het overschrijven van een suffe tekst (want wie in Parijs heeft er thuis nou een printer?) voordat je naar buiten kunt gaan. Sinds twee dagen is er nu godzijdank een mobiele versie.

Lees verder »

Jules Verne

6 apr, 2020 Onderdeel van paysages | Geen reacties »

Column door Michiel Hendryckx

In Amiens, de stad waar hij een groot deel van zijn leven woonde, zijn nog veel sporen van Jules Verne (1818-1905). Maar niks – zelfs zijn huis niet – kan wedijveren met zijn laatste rustplaats. De schrijver die als een bezetene uitbreekt, uit de dood herrijst. Beeldhouwer Albert Roze gebruikte voor de gelijkenis het dodenmasker van de visionair. Verne was niet de magiër die zijn fanatieke aanhang ook vandaag nog in hem ziet. Hij was door en door een product van die wonderlijke 19de eeuw. Toen de beschaving in een nooit eerder geziene versnelling terechtkwam. Vernes romans zijn de superieure illustratie van die broeierige tijd. De mens die zijn grenzen eindeloos verlegt. Die rond de wereld reist in 80 dagen, die afdaalt naar het middelpunt van de aarde, die in het diepste van de oceanen duikt, die in een gemakkelijke zetel naar de maan vliegt. 

Lees verder »

Met een giraffe door Frankrijk

28 mrt, 2020 Onderdeel van paysages | Geen reacties »

Column door Agnita de Ranitz

Kom Atir kom vertelt over een historische voetreis in 1827 met de eerste giraffe in Frankrijk. Op een dag luister ik naar een documentaire over Mohammed Ali, van 1805-1849 pasja van Egypte, en gouverneur binnen het Ottomaanse Rijk. Hij verbeterde landbouw en handel, liet Franse ingenieurs, architecten en kunstenaars opdraven en hielp zijn land, dat in erbarmelijke staat verkeerde, er weer bovenop. Zijn ambitie was echter niet alleen het land te moderniseren, hij wilde ook zijn territorium uitbreiden. Met sultan Mahmud II van Constantinopel viel hij Griekenland binnen. Omdat inmenging van het Franse leger zijn plannen om Athene aan te vallen wel eens kon dwarsbomen, bood de pasja de Franse koning Karel X een diplomatiek geschenk aan. In 1826 stond de pasja op het punt Athene aan te vallen en vond wel een heel opmerkelijk smeermiddel om de gemoederen te sussen. Hij stuurde per boot een giraffa camelopardalis naar Marseille. Het was de eerste giraffe in Frankrijk!

Lees verder »

Stad en land in tijden van Corona

20 mrt, 2020 Onderdeel van proses | Geen reacties »

Column (in briefvorm) door Peter Hagtingius en Julia Fortuin

Dag Julia,

De kwelling begon op zondagochtend. Verkiezingsdag en het café, de huiskamer van het dorp, op slot. Op het terras stonden de tafels en stoeltjes er vertrouwd bij en ik trof er een paar van de ‘usual suspects’. Zonder een glas voor hun neus boden ze een troosteloze aanblik. Met het handen schudden, corona of niet, was ik gauw klaar. Als het onder normale omstandigheden druk is ben je er al gauw vijf minuten mee bezig. Of langer, als er gejurkte klessebessen bij zijn die gekust moeten worden en die de ‘journalist’ steevast hartelijk trakteren op nieuwtjes van minimaal of nog minder belang. Qua interesse veinzen kan ik zo het toneel op. Als het niet te lang duurt en ik moet er wel wat te drinken bij hebben. Francis, mijn vriend de aannemer, was er niet. Dat verbaasde me. Geen interesse in een drooggelegd apéro? Of zou hij zijn gaan stemmen? Die kans leek me gering. We hadden het er eerder die week – toen de glazen nog gevuld mochten worden – over gehad, de raadsverkiezingen. Het zou weer geen opwindend riddertoernooi worden. Geen tegenkandidaat, de burgemeester zou opnieuw met 100% van de stemmen worden gekozen, zoveel was zeker. Noord-Korea ‘en Provence’.

Lees verder »