Schrijver in Frankrijk

Slaapwandelen bij daglicht – Anneloes Timmerije

Anneloes Timmerije is een ‘schrijver in Frankrijk’. Haar roman De grote Joseph, die in 2010 uitkwam, speelt zich voor een groot deel in Frankrijk af. Ze kent het land, want ze woont er. Kort geleden is bij uitgeverij De Geus een bundel verhalen van haar verschenen, Slaapwandelen bij daglicht. Ik kreeg een exemplaar toegestuurd, ik las de verhalen, altijd zo even tussen de bedrijven door, ik vond ze goed. Kleine genrestukjes. Anneloes Timmerije schenkt veel aandacht aan details, maar zonder daardoor haar verhalen over te belasten, de vaart wordt nooit gestremd, en dat is knap. Lees verder »

Domineesland, een apologie

Column door Benno Barnard

De gedachte dat dominees bij één enkel boek zouden zweren, met voorbijgaan aan alle andere geschriften van literaire of wijsgerige aard, berust op een diepe onwetendheid, die kenmerkend lijkt te zijn voor veel Nederlandse intellectuelen en waarvan de wortels wellicht in het grondsop van het jaar 1968 gezocht moeten worden. Een denkend iemand wordt geacht zich grondig over de zaken te informeren alvorens hij zich uitspreekt; alleen omtrent dominees, calvinisten en protestanten in het algemeen verdient het in onze cultuur aanbeveling zich schaamteloos in clichés uit te drukken. Lees verder »

Oranjigheden

Toen Juliana werd ingehuldigd, was ik nog niet geboren. Toen Beatrix haar opvolgde was ik negentien. Zo’n troonswisseling is als een prik in de tijd: wat blijken de tijden toch anders wanneer je de algehele sfeer waarin zo’n oranjegebeurtenis plaatsvindt, of –vond, nader beschouwt! Toen met Juliana bevonden we ons nog in de brave tijd van na de oorlog. De zuilen stonden nog kaarsrecht overeind, burgerlijk fatsoen was nog niet voor zelfontplooiing en voor de slogan ‘wees-lekker-vrij-jezelf’ geweken en men zag de toekomst vol optimisme tegemoet – een toekomst van steeds grotere, en steeds eerlijker gedeelde welvaart. Althans, zo heb ik het gehoord. En toen met Beatrix, in 1980: een verschil! Ik heb het van nabij meegemaakt, ik stond op de Dam toen de krakers vanuit het Rokin oprukten, midden in het kordon dat door de marechaussee werd gevormd en dat met het heftiger worden van de aanvallen van krakerszijde steeds kleiner werd. Ik was namelijk lid van het Leidse Oranje-toejuich gezelschap, voor de gelegenheid opgericht, en bestaande uit twee man (waaronder ik). Lees verder »

Mendes-France: hoe het ook anders kan

Pas wanneer je ziet dat het ook anders kan, word je je ten volle bewust van de ellende waaronder je gebukt gaat. Bekend gegeven. Frankrijk gaat gebukt onder het wrange nieuws, waarmee het nu al sinds meerdere weken aanhoudend wordt geconfronteerd, aangaande het geldgesjoemel en de leugens van een lid van de regering, de inmiddels afgetreden minister van Financiën, Jerôme Cahuzac. Beschuldigd van belastingfraude (een kapitaal van 600.000 Euro weggemoffeld op een geheime rekening in Zwitserland) en daarop aangesproken in het parlement, ontkende hij de feiten. Hij zei het met zoveel woorden, voor de volksvertegenwoordiging : « Ik heb geen rekening in het buitenland. » Toen steeds meer bewijzen boven tafel kwamen, besloot hij, in het nauw gedreven, toch maar toe te geven. Heel Frankrijk stond op zijn kop. En staat het nog steeds. Of nee, dat is het woord niet – het is eerder zo dat het lijdt onder een stemming van grote moedeloosheid. De Fransen verwachtten hoe dan ook weinig meer van de huidige regering, en van de politiek in het algemeen, en dan dit op de koop toe. Een goed initiatief van France 5 om nu juist in deze periode een mooie televisiefilm uit te zenden over een episode uit het leven van Pierre Mendes-France : een staatsman die vanwege zijn absolute onkreukbaarheid de achting van alle Fransen wist te verwerven, links, rechts, midden – allemaal. Ja, wanneer je zo iemand weer onder de aandacht brengt, dan blijkt pas ten volle waar we nu onder gebukt gaan. Lees verder »

Opgestroopte mouwen – Renée Vonk

Een boek dat leest als een trein, het verschafte mij een paar bijzonder plezierige uurtjes. Het verbaast me een beetje. Opgestroopte mouwen, het boek van Renée Vonk dat afgelopen maand maart bij uitgeverij Kok verscheen, heeft als ondertitel Een vrouwenleven. Een ondertitel die mij niet erg aanspreekt. Wanneer ik een kaft met zo’n soort titel op een tafel in een boekwinkel tegenkom, dan laat ik het steevast liggen. Renée Vonk is gastschrijver voor Schrijver in Frankrijk, ze heeft een paar leuke stukjes op deze site laten zetten, dat is de reden waarom ik besloot haar boek te lezen. Ik was aangenaam verrast : een fijn boek. Lees verder »