Aérotrain

18 dec, 2017 Onderdeel van paysages | Geen reacties »

Column door Michiel Hendryckx

Het naoorlogse Frankrijk is in veel opzichten baanbrekend. In het midden van de jaren 50 begint het glorierijke tijdvak met de wonderbaarlijke verschijning van de Citroën DS. Een auto die niet alleen qua vormgeving maar ook technisch zijn tijd ver vooruit is. In 1954 slaagt de Franse ingenieur Marc Grégoire erin teflon met aluminium te verbinden. Met de Tefal-pan betreedt de wereld de verlossende antiaanbakera. De lijst blijft indrukwekkend. Eind de jaren 70 breekt het supersonische passagiersvliegtuig Concorde alle records. Begin de jaren 80 gaan de Fransen massaal aan de Minitel, een verre voorloper van internet. In dezelfde maanden rijdt de eerste train à grande vitesse van Parijs naar Lyon.  Lees verder »

Salon de thé

17 dec, 2017 Onderdeel van paysages | Geen reacties »

Column door Peter Hagtingius

In het café werd het gerucht in de categorie ‘verontrustend’ weggezet. Er zouden een paar Britten rondlopen met het dwaze voornemen onze geringe horeca te verrijken met een salon de thé. “Een salon de wàt”? klonk het uit vele kelen toen Francis de aannemer doorbriefde wat hij van de burgemeester had gehoord, uiteraard in vertrouwen. Geheimhouding geldt in onze kringen echter als een vorm van afwijkend gedrag. We schoven dus aan bij het tafeltje van de bouwmagnaat met zijn onafscheidelijke wielerpetje op zijn méditerrane kop. Toen alle glazen gevuld waren, zeiden we: “Vertel op!”. Zijn onthulling impliceerde de nieuwbouw aan het eind van de Sous-Chemin. Daar is vanwege de sociale woningbouw een appartementencomplex verrezen. In de praktijk twee HLM (Habitation à Loyer Modéré)-flatjes boven elkaar met daaronder een ruimte die als ‘bureau’ verhuurd zou worden. Dat laatste leek ons bij voorbaat minder doordacht. Niemand in het dorp heeft ooit enige prikkeling ervaren bij de gedachte aan een eigen kantoor en de kans dat een ondernemer van buiten zijn hoofdvestiging bij ons positioneerde, schatten we op min 100. Francis wees er nog op dat zijn offerte voor de bouw van de woontoren het niet gehaald had. De order was toegevallen aan een firma uit de grote stad. Lees verder »

Capitole

14 dec, 2017 Onderdeel van paysages | Geen reacties »

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

Zelfs mensen die alles wat modern is beaat de hemel in prijzen – want het is…. ja, modern – beseffen dat moderne dingen niet altijd bij elkaar passen. Opmerkelijk bijvoorbeeld, en tegelijk veelzeggend, hoe in de Franse TGV-treinen aan het gebruik van mobiele telefoons paal en perk wordt gesteld. Op de schuifdeuren van de wagons zijn stickers geplakt met daarop het plaatje van een slapende mobiel (“zzzzzzz”): de beltoon moet worden uitgeschakeld. Ook kom je bordjes tegen die zeggen dat voor geklets in de mobiel alleen de restauratiewagen mag worden gebruikt. Niemand die zich eraan stoort, maar toch – ergens zijn de reizigers er zich van bewust dat het niet past in gezelschap van lijfelijk aanwezige anderen een gesprek te voeren waar deze anderen niet aan mee kunnen doen maar dat ze wel aan moeten horen. Je sluit je van hen af, je geeft hen de facto te kennen dat je lak aan hen hebt, en bovendien verstoor je hun rust – het enige wat overblijft wanneer je door mensen nadrukkelijk wordt genegeerd. Ja, toppunt van onwellevendheid, of gewoon van onbeschoftheid. Nu is het natuurlijk zo dat je in de TGV’s niet meer gezellig met elkaar kunt converseren zoals dat nog kon in de oude TEE-treinen met hun ruime coupés voor acht personen, vier op de ene bank, vier op de bank er tegenover. In de TGV zit je weliswaar als sardienen in een blik op elkaar, maar dan met de ruggen naar elkaar toe. Dan wordt gekakel in mobiels natuurlijk des te irritanter, je kunt het niet door directe gesprekken overstemmen. Om maar te zeggen, ik mis die oude treinen. Ik mis de gezelligheid die tot zo’n kwart eeuw geleden het reizen met de trein kenmerkte. Ik weet het, wanneer ik dit zeg – durf te zeggen! – worden sommige mensen wit, of groen, of wat dan ook, van woede. Jij, die je vastklampt aan het verleden! Ik zeg: jullie overschreeuwen jezelf, jullie weten zelf ook heel goed dat veel dingen vroeger beter waren dan nu, maar jullie willen het niet waar hebben. Nostalgie is een gezonde tegenhanger van kunstmatig opgeschroefde liefde voor wat modèèèrn is, alleen maar omdat het modèèèrn is. Lees verder »

Siberië

10 dec, 2017 Onderdeel van paysages | Geen reacties »

Column door Anneloes Timmerije

De Berry is een onbekende streek. Zelfs hardcore francofielen komen soms niet verder dan ‘eh…’. Tot de Franse revolutie was de Berry een provincie, daarna golden er andere wetten en andere verdelingen. De naam is blijven bestaan en geeft de grenzen aan van het Ancien Régime. In het noordelijke deel ligt het departement Cher – ruwweg tussen Bourges en Nevers, in de regio Centre. De naam is treffend gekozen: centraler kun je bijna niet zitten in Frankrijk. Zou je het land tekenen als een vierkant, dan kun je precies middenin de plek prikken waar wij ons huis kochten, nou ja, bijna precies in het midden. Want het midden is niet alleen in politieke zin een rekbaar begrip. Hier in de buurt zijn er minstens twee dorpen die zich tooien met het predicaat ‘Le point central de la France’: Saint-Amand-Montrond en, zeven kilometer noordelijker, Bruère-Allichamps. Kwestie van meten. Lees verder »

Gezicht op Châtel-Censoir

5 dec, 2017 Onderdeel van poésies | Geen reacties »

Paul Gellings is dichter, schrijver en vertaler. Bij Arbeiderspers kwamen enkele van zijn gedichtenbundels uit. Zijn romans zijn onder andere Witte paarden (De Geus, 2001), De zomer van Icarus (Passage, 2010), Verbrande schepen (Passage, 2011) en Augustusland (Passage, 2013). In 2014 is van hem een roman in het Frans in het licht gebracht: Amsterdam Quartier Sud (Ed. Pierre Guillaume de Roux), en twee jaar geleden verscheen de roman De jacht op de klaproos. Dit jaar kwam een bundel korte verhalen uit: Zondagavondbuurt. Paul Gellings is door het Franse ministerie van Cultuur onderscheiden voor de manier waarop hij al sinds bijna veertig jaar de Franse taal en cultuur onder de aandacht brengt. Het gedicht dat volgt is nieuw. Lees verder »