Zomeravond

25 jun, 2016 Onderdeel van paysages | Geen reacties »

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

Ze zijn allemaal naar het spektakel gegaan, beneden, op de grote parking. Op die plek hebben ze een grote halfronde tribune neergezet. Voor de toeschouwers. Vlak onder de oude stadsmuur. Nog een heel gedoe om een plaats voor je auto te vinden, nu de parking voor auto’s verboden is! Ik zie van alle kanten mensen toestromen, ik kijk naar de hemel die boven nog licht is, en leeg. Ik kijk naar de zwaluwen die er doorheen scheren, krijsend, en ik zeg: gaan jullie maar. Ik heb zin om gewoon wat door het stadje te lopen. Om elf uur ben ik weer bij de auto. Lees verder »

De rechter en de huisgenote

9 jun, 2016 Onderdeel van proses | Geen reacties »

Column (in briefvorm) door Peter Hagtingius en Julia Fortuin

We kregen een Parisienne in ons dorp. Ze kocht de tamelijk vervallen woning en pierres van wijlen Monsieur Maurice, die al drie jaar te koop stond. Mooi plekje, daar niet van, uitzicht over de vallei. Maison sécondaire voor mevrouw, van wie we al gauw achterhaalden dat ze in jouw stad een juge de proxitimé is. Ik moet ook na een kwart eeuw Frankrijk eerlijk bekennen dat ik geen idee had wat die functie inhoudt. Via Google kwam ik erachter dat het om een soort deeltijd-rechters gaat die civiele zaken behandelen, aangenomen dat het meningsverschil maximaal € 4.000 bedraagt. Klein bier. Maar de Parisienne speelde het spel meteen hoog op. Een mevrouw van een jaar of zestig, schat ik. Kort gemaaid grijs permanentje waar de blauwe kleurspoeling doorheen scheen, een felle arendsblik, ook blauw. Tevens hooggehakt, zodat je zeker wist: die gaat struikelen als ze een keer via onze middeleeuwse straatjes, nog voordien aangelegd door ongeschoolde Romeinen, naar de mairie (niet per auto bereikbaar) moet strompelen Ik kwam haar per ongeluk tegen op het smalle weggetje tussen mijn huis en dat van Maurice. Iemand moest achteruit. Ik reed in de dikke 4×4 van mijn vrouw, zij in zo’n op het vliegveld van Nice gehuurde Citroën C3. Het lag voor de hand dat ik won, overigens pas nadat ik uitgestapt was en in minder joviale bewoordingen uiteengezet had dat ik de oudste rechten had. En tevens de sterkste auto. Lees verder »

De elegantste inbreker aller tijden

2 jun, 2016 Onderdeel van proses | Geen reacties »

Column door Bart van Loo

Jarenlang reisde ik met een stapel boeken als enig kompas door Frankrijk, goed voor tienduizenden bladzijden en duizenden kilometers leesplezier. Zeg nu zelf, wie wil er niet een romandecor binnenstappen? Uiteraard wezen de romans ook de weg naar Normandië: Gustave Flaubert bracht me naar het land van Madame Bovary en Guy de Maupassant naar de Albasten Kust. Net als die laatste het in zijn prachtverhalen doet, kun je in Etretat niet anders dan naar de witte kliffen en het grijze kiezelstrand staren, en vaststellen dat Maupassant gelijk heeft: de Porte d’Aval, de vermaarde rots die de Fransen tot een van de zeven wereldwonderen rekenen, lijkt inderdaad op “een olifant die zijn slurf in het water steekt”. Het valt bijna niet in te beelden, maar ik verliet Étretat destijds zonder een bezoekje te brengen aan de villa van schrijver Maurice Leblanc (1864-1941), die als jongeman zijn befaamde gouwgenoten Flaubert en Maupassant respectvol frequenteerde. Niet dat ik ernaast kon zien, Leblancs huis is in Étretat erfgoed van de bovenste plank. De waarheid is simpel en beschamend: vijftien jaar geleden had ik nog nooit van Maurice Leblanc gehoord. Wat zou ik naar zijn schrijvershuis gaan kijken? Lees verder »

Dormillouse

26 mei, 2016 Onderdeel van paysages | 1 Reactie»

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Drie kwartier om een protestants kerkje, in een hoog gelegen bergengehucht, te bereken. Te voet. Omdat het niet anders kan. Er is geen weg. Alleen een pad dat tamelijk steil naar boven zigzagt. Links, voorbij een doorzonbos met lariksen, spettert een beek. Rechts aan de overkant van het ravijn stort een waterval zich witschuimend in een kom in de diepte. De auto’s op de parking worden steeds kleiner. Boven, voorbij een paar verweerde dennen, komen de eerste huizen in zicht. Even verder nog – en daar heb je het kerkje. Met daarnaast en daarboven weer een paar huizen. Stenen onderbouw, de rest van hout. Sommige zijn vervallen. Wie woont daar nou? Eén familie permanent – wordt me uitgelegd. Bij hen kun je de sleutel van het kerkje (de temple) halen. De andere huizen zijn vakantiehuizen, al hebben de bewoners meestal nog een oude band met het oord. Het gehucht heet Dormillouse, het bepaalt het eindpunt van het dal van Freissinières, in het departement van de Hautes Alpes. In dat kerkje preekte een markante figuur. Geen verhandeling over het Franse protestantisme of hij komt er in voor: Felix Neff. Lees verder »

Ze hebben mijn slagveld om zeep geholpen

20 mei, 2016 Onderdeel van proses | Geen reacties »

Column door Bart van Loo

Sinds 1826 richt de leeuw van Waterloo zijn blik naar Frankrijk, een blik die boekdelen spreekt: “Beste Fransozen, haal het nooit meer in jullie hoofd ten strijde te trekken.” De heuvel is gemaakt met afgegraven zand van de helling die de Fransen over moesten om op 18 juni 1815 tot bij de geallieerden te geraken. Toen Wellington kennismaakte met de in zijn ogen potsierlijke Belgische bult zou de Brit in een Franse colère zijn geschoten: “Ze hebben mijn slagveld om zeep geholpen!”

Zijn slagveld, zegt hij, en dat klopt letterlijk. De slag vond immers plaats in Mont-Saint-Jean, wat verklaart waarom de Fransen het aanvankelijk over la bataille de Mont-Saint-Jean hadden. Wellington bracht de nacht voor de slag door in het nabijgelegen Waterloo, en beeldde zich al in hoe die naam zou nagalmen in de eeuwen der eeuwen. Als overwinnaar had hij het laatste woord. Lees verder »