Een ontvoering

7 nov, 2018 Onderdeel van proses | 1 Reactie»

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

In zijn ‘Geschiedenis van de eeuw van Lodewijk XIV’ (Le siècle de Louis XIV), maakt Voltaire terloops melding van een gebeurtenis die mij intrigeert en waar ik graag even bij stil sta. In het jaar 1707 zag het er voor de zonnekoning slecht uit. Tot het begin van de 18e eeuw had hij heel Europa overdonderd met zijn militaire successen en gebiedsuitbreidingen, in het jaar dat de Spaanse successieoorlog uitbrak scheen hij alle troeven in handen te hebben. Toen de hertog van Marlborough met zijn Engelse legers het continent betrad, om zich bij de geallieerden aan te sluiten (Oostenrijkers, Nederlanders), sloeg het tij om. In hem had een verouderde Franse koning een geduchte tegenstander ontmoet. Dankzij de inzet van de grote Engelse strateeg werden een voor een de Vlaamse steden waar Lodewijk beslag op had gelegd voor de Oostenrijkers terugveroverd, en na een beleg van vier maanden moest zelfs de stad Lille worden afgestaan. De weg naar Parijs lag nu open, en aan het hof, in Versailles, ontstond paniek. Of de geallieerde legers ooit van plan waren geweest tot Parijs op te rukken, is de vraag. Het is er in ieder geval niet van gekomen. Wel lees ik in Voltaire dat een ‘groep Hollanders’’ (un parti hollandais) zo vermetel was om vanuit Kortrijk tot Versailles door te stoten en daar ‘onder de vensters van het kasteel’ de opperstalmeester van de koning te ontvoeren, in de waan dat het om de ‘dauphin’ ging, dat wil zeggen de troonopvolger. Deze opperstalmeester was een zekere Jacques-Louis, markies van Beringhen. Ik denk: merkwaardig, die naam klinkt Nederlands. Lees verder »

Bewaarappelen

25 okt, 2018 Onderdeel van paysages | Geen reacties »

Column door Michiel Hendryckx

Ook in Frans Lotharingen was de julimaand verzengend dor. Door de ongewone droogte waren de vruchten van de voor de streek zo typische mirabellenbomen leerachtig taai. De anders zo sappige pruimpjes smaakten naar niets. Wat zich als een uitzonderlijk fruitjaar had aangekondigd, dreigde op een debacle uit te draaien. Tot het in augustus een paar dagen flink regende. Meer was er niet nodig om het hopeloze fruit vol sap te doen lopen. Lees verder »

Dan heb ik zoiets van…

15 okt, 2018 Onderdeel van proses | Geen reacties »

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

‘Dan heb ik zoiets van…’ luidt de flard zin die mij toe floddert wanneer ik het grote plein van Lille oversteek. Nederlanders! ‘Dan heb ik zoiets van: nou joh…’. Waarom dat ‘van’? En vanwaar dat ‘hebben’? Goed Nederlands is: ‘Dan denk ik’ of ‘dan vind ik’ gevolgd door een dubbele punt, of anders ‘dan denk/vind ik dat…’ Toegegeven, slordig spreken, dat doen niet alleen veel Nederlanders. De Fransen kunnen er ook wat van. Het Franse equivalent van ‘dan heb ik zoiets van’ is ‘genre’. Iets is ‘genre’ dit, ‘genre’ dat. Ook hebben ze de kwalijke neiging hun zinnen met ‘et tout’ te eindigen. Kortom, we houden het vaag. Lees verder »

Schraper

3 okt, 2018 Onderdeel van poésies | Geen reacties »

Willem van Toorn is dichter, romancier en vertaler. Hij heeft vele werken op zijn naam staan. Voor de dichtbundels Het landleven (1981) en Eiland (1991) ontving hij respectievelijk de Jan Campertprijs en de Herman Gorterprijs. In 2010 ontving Van Toorn de Groenveldprijs van het Ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit voor zijn bijdrage aan het debat over groene ruimte. In 2015 zijn twee nieuwe boeken van hem verschenen, een biografie van de uitgever Querido (Emmanuel Querido, een leven met boeken, Querido, 2015) en een essaybundel over Europese landschappen en de vrije markt, Zolang deze heuvels van aarde zijn, met foto’s door Ineke Holzhaus. Willem van Toorn woont in de Berry. Dit gedicht is een primeur. Het drukt grote verwondering uit: wat is het Franse landschap toch oud, en hoe onvoorstelbaar lang bewoond ! Lees verder »

De gelukkigste man van Parijs

25 sep, 2018 Onderdeel van proses | Geen reacties »

Column door Frans Willem Verbaas

Octave Uzanne werd in 1851 geboren in Auxerre, een stad in Bourgondië, op ongeveer honderdvijftig kilometer van Parijs. Toen Octave zestien jaar was, overleed zijn vader, een welgesteld zakenman. Met zijn moeder en broer verhuisde Uzanne naar Parijs waar hij zijn schoolopleiding afrondde. Vanaf het moment dat hij, op eenentwintigjarige leeftijd, de beschikking kreeg over een aanzienlijk erfdeel, was hij een vrij man. Hij kon met de rest van leven doen wat hij wilde, zonder zich al te veel zorgen te maken om werk of inkomen. Deze vrijheid was aan Octave Uzanne welbesteed. Hij besloot zijn leven te wijden aan zijn drie grote passies: boeken, schrijven en vrouwen. Lees verder »