Frankrijk onder de huid

22 okt, 2017 Onderdeel van proses | Geen reacties »

Column door Jeanine Erades

Frankrijk zit onder mijn huid. Als Nederlandse Francofiel ben je nooit alleen, want er zijn vele duizenden Nederlanders, die net als ik, op de een of andere manier ‘iets’ hebben met Frankrijk en de Fransen. Soms kregen ze die liefde thuis met de paplepel ingegoten, soms liepen ze het virus op andere manieren op. Ik noem het gekscherend de Franse ziekte, hoewel die naam in vorige eeuwen op hele andere aandoeningen sloeg en daarom door de Fransen steevast de Italiaanse, Engelse of Spaanse ziekte werd genoemd. Hoe dan ook, als je dat virus oploopt, dan gaan na een korte incubatietijd Frankrijk en de Fransen voorgoed onder je huid zitten. Ik ben er al op jonge leeftijd mee besmet, ik denk zo rond mijn elfde jaar. Toen ik voor het eerst, liggend in een slaapzak op de achterbank van de auto, met mijn ouders de Franse snelwegen afzakte om in destijds hypermodern appartementencomplex twee weken vakantie te vieren aan de Franse Méditerannée. Lees verder »

Statusresistent

14 okt, 2017 Onderdeel van proses | Geen reacties »

Column door Peter Hagtingius

Ik kwam laatst in de Nederlandse krant NRC/Handelsblad de mij onbekende term ‘statusresistent’ tegen. De journalist Bas van Putten kwam er in het kader van een autotest mee aan zetten. De Fiat Tipo, volgens hem een prima auto, maar weinig ‘status’. Het woord bleef door mijn hoofd spoken en ineens realiseerde ik me dat ik al een tijdje statusresistent avant la lettre ben. Maar dan in het kader van uit eten gaan. De Franse gastronomie, bejubeld werelderfgoed en nog zo het een en ander aan bewieroking van Olympisch formaat. Tja. En zijn er zo langzamerhand niet érg veel van die werelderfgoederen? Nog even en de Volendamse variant van de klompendans staat op die lijst. Lees verder »

Opera

5 okt, 2017 Onderdeel van politiques | Geen reacties »

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

Nee, ik ga het niet over een muziekspektakel hebben. Wel over een taart die opéra wordt genoemd. Het is een taart die uit verschillende lagen bestaat, een laag chocola, een laag mokka, een laag room, dan weer een laag chocolade. Waarom opéra? Ik heb geen flauw idee. Het gaat mij trouwens niet om deze taart an sich. Deze taart is voor mij een zinnebeeld – een zinnebeeld van wat ik afgelopen week meemaakte toen ik op één zelfde dag met drie verschillende lagen van de Franse bevolking werd geconfronteerd. En toch, helemaal klopt de vergelijking niet. Wanneer je in een opéra hapt, dan hap je in alle lagen tegelijk. Bij de lagen van de Franse bevolking kan dat niet meer. Je komt niet meer met alle lagen tegelijk in aanraking. De chocola, de mokka, de room liggen niet meer bovenop elkaar, maar zijn met een platte lepel van elkaar afgeschept en liggen nu als afzonderlijke plakken op de schaal. Ik heb het over de bourgeoisie, het ‘gewone’ volk en de immigration. Ze leven niet meer met elkaar, maar naast elkaar.  Lees verder »

Jehovamarketing

19 sep, 2017 Onderdeel van proses | Geen reacties »

Column door Renée Vonk

Ik zat die zondagochtend in bad, en niet eens op een onchristelijk tijdstip, toen furieus geblaf van de honden me verschrikt naar m’n handdoek deed grijpen. De echtgenoot had bij gebrek aan sigaren met de smoes dat hij de krant ging halen, al even eerder de benen genomen naar het dorp. Die zou wel weer na aperitieftijd opduiken, op tijd voor de lunch vanzelfsprekend: er stond tonijnsoufflé in de oven te rijzen. Ik wikkelde me in het pluiskatoen, maar vond bij nader inzien dat het lapje toch te krap bemeten was (of ik te ruim natuurlijk), je weet maar nooit wat je aan de voordeur treft. Ik ragde me min of meer droog en schoot foeterend in m’n thuiskloffie dat ik net daarvoor de wasmand had in gekieperd. Met een humeur als een oorwurm rukte ik de voordeur open. Lees verder »

Beeldenstorm

7 sep, 2017 Onderdeel van paysages | Geen reacties »

Column door Caspar Visser ’t Hooft

De protestantse gemeenten van Lille en Dunkerque organiseren elk jaar, op de laatste zondag van augustus, een hagenpreek. In de Westhoek, dat is de streek die zich tussen die twee steden uitstrekt, oftewel Frans-Vlaanderen. Zoals de naam het zegt, deze preken worden gehouden in de buitenlucht – weliswaar niet naast, voor of achter een haag, al zijn er hagen genoeg in de omgeving, maar op de steile houten trap die naar de ingang van een molen leidt. Deze molen is te vinden in een wei tussen de stadjes Wormhout (uitgesproken Wormoet) en Cassel. De molen heet de moulin deschodt. Ja, we zijn in Frankrijk, maar de namen zijn Vlaams: deschodt… Weten jullie hoe de vleesragout heet die zo typisch is voor deze streek? Potjevleesch (uitgesproken potchevlesch). Ook het landschap, plat met hier en daar een bolle heuvel met een dorp erop, het heeft iets breugheliaans. Eind augustus-begin september is de beste periode, de velden zijn gemaaid en op de stoppels liggen de balen goud te glimmen. Hoog in de ijle, diepblauwe lucht, piept een leeuwerik. Het was in dit vergulde seizoen dat hier, in deze streek – precies deze streek – de beeldenstorm begon. Dat was in 1566. Ja, hier in Cassel, Steenvoorde, Poperinge, Hondschoote, Wormhout – Vlaamse stadjes, nu Frans. Misschien stond hij daar, op de trap van de moulin deschodt, de beruchte prediker Sebastiaan Matte, toen hij zijn toehoorders tot het afbreken van de stenen heiligenbeelden in de naburige kerken en kloosters aanvuurde? O nee, het was in Steenvoorde. Ook daar staat een molen… Lees verder »