Quand le soleil dit bonjour

26 sep, 2016 Onderdeel van proses | Geen reacties »

Column door Wim Coster

Quand le soleil Dit bonjour aux montagnes Et que la nuit rencontre le jour

Je suis seul avec mes rêves Sur la montagne Une voix me rappelle toujours …

Een tekst van Lucille Starr, in het lied van haar doorbraak dat in februari 1965 in Nederland twee weken op 1 stond in de Top 40. Ik vond het geweldig, toen ik het als jongetje van een jaar of elf-twaalf op de radio hoorde. Iedere keer weer. Niets snapte ik van de tekst, maar ik begreep wel, ik voelde, dat het om ernstige zaken ging. Ik bleef het een schitterend nummer vinden. Nog steeds, moet ik bekennen, is het een guilty pleasure; alleen al vanwege het slepende intro met de trompet als een prelude op het droge nasale stemgeluid en die ingehouden snik. De stemmig geklede zangeres met haar starende ogen en trillende wimpers is in mijn geheugen gegrift blijven staan. Haar houterigheid viel me toen niet op en vergeef ik haar nu zonder meer. Lees verder »

Terras in Besançon

13 sep, 2016 Onderdeel van poésies | Geen reacties »

Paul Gellings is dichter, schrijver en vertaler. Bij Arbeiderspers kwamen enkele van zijn gedichtenbundels uit. Zijn romans zijn onder andere Witte paarden (De Geus, 2001), De zomer van Icarus (Passage, 2010), Verbrande schepen (Passage, 2011) en Augustusland (Passage, 2013). In 2014 is van hem een roman in het Frans in het licht gebracht: Amsterdam Quartier Sud (Ed. Pierre Guillaume de Roux), en vorig jaar verscheen De jacht op de klaproos (Passage). Paul Gellings is door het Franse ministerie van Cultuur onderscheiden voor de manier waarop hij al sinds bijna veertig jaar de Franse taal en cultuur onder de aandacht brengt. Lees verder »

Geld halen bij de sigarenboer

30 aug, 2016 Onderdeel van proses | Geen reacties »

Column door Peter Hagtingius

Enige tijd geleden verkaste ik van een jammerlijk door de toeristenmaffia ontdekt en derhalve geteisterd dorp naar een meer afgelegen gehucht, diep(er) in de Provence. Voordat iemand me ermee naartoe sleepte, was ik er nog nooit geweest. Ik had er wel van gehoord, maar je hebt in dit deel van de wereld ontelbaar veel van die dorpjes die in het tot vijf woorden beperkte vocabulaire van Provençaalse VVV-functionarissen als ‘schilderachtig’ dan wel ‘pittoresk’ gedefinieerd worden. Hun overige woordenschat: ‘ongerept’, ‘authentiek’ en ‘ideaal’. De regen, la pluie, daar hoor je hen nooit over. Makelaars trouwens ook niet. Lees verder »

Se Canto

16 aug, 2016 Onderdeel van paysages | Geen reacties »

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

Tussen de rotswanden is een donkergrijs zeil opgehangen, laag, soms bijna bij de voet van de bergen. Dat je je afvraagt: zijn de bergen er nog wel? De wolken die zich lui en zwaar samenballen oefenen van boven druk op uit op dit zeil – dusdanig dat hoog in de hoogte hun substantie hier en daar uiteenscheurt en blauwe plekken vrijlaat. De heuvel achter het stadje Viella laten ze vrij, er ligt een geel vierkant op uitgespreid: een zonneplek. Toch is de weg nat, af en toe rijden we door een doorzichtig scherm van hele fijne motregen. Op weg naar een openluchtconcert. Wat gaat het weer doen? En als het echt gaat regenen? Nee, we hadden geluk. Het bleef de hele avond alleen maar zwaarbewolkt, tamelijk fris, en net zo droog als een handdoek die je na het zwembad maar één keer hebt gebruikt. Het concert van Nadau kon daarom, als aangekondigd, en zoals elke zomer, in de buitenlucht, op het plein van Viella plaatsvinden. Lees verder »

St Etienne

2 aug, 2016 Onderdeel van proses | Geen reacties »

Column door Wim Coster

Terwijl we op het balkon zitten van ons tijdelijk huis in een klein, afgelegen dorpje in de Provence, niet ver van St. Etienne les Orgues, horen we beneden wild geschreeuw, geren, gedoe en amechtig gehijg. Verschrikt kijken we op. Wat gebeurt daar? We horen de angstige schreeuw van een beest, gevolgd of voorafgegaan door een klap, vermoeden wij, en dan niets meer. Alleen het gehaaste praten en schreeuwen van twee of drie mannen. We gaan naar binnen, willen niets meer horen. We weten het zeker: Raymond Poulidor is gesneuveld. ‘PouPou’ de geit dus, die we dagelijks ergens ver weg tussen de bomen konden traceren, via het belletje dat om zijn nek moet hebben gehangen. Onze oude vriend op afstand, die we nooit hebben gezien en van wie we verder nooit enig herkenbaar geluid hebben vernomen, maar die van ons wel een naam en een gedachte leeftijd heeft gekregen, moet slachtoffer zijn geworden van het in onze ogen soms barbaarse leven op het platteland. Lees verder »