Markt in Aigurande

23 mrt, 2017 Onderdeel van poésies | Geen reacties »

Ineke Holzhaus brengt een groot deel van het jaar door in de Berry. Ze is schrijver en theatermaker; acteerde, schreef en regisseerde bij diverse theatergezelschappen, maakte hoorspel voor radio en de HoorSpelFabriek en publiceert gedichten. In 2008 debuteerde ze met de dichtbundel Hond in Pompeï. In 2011 verscheen de bundel Waar je was, en in 2015 Bovengronds. Haar nieuwste bundel Blijven en weggaan werd in december 2016 door Azul Press in het licht gebracht. De cyclus De tuin van Nolde die daarin voorkomt is bekroond met de Hofvijverpoëzieprijs. Dit gedicht is een primeur. Lees verder »

Drie vertellingen

20 mrt, 2017 Onderdeel van paysages | Geen reacties »

Column door Willem van Toorn

Hoe intens de vriendschap tussen de zo verschillende karakters Gustave Flaubert en George Sand was, is mooi op te maken uit de zusterlijke adviezen die zij hem mocht geven, ten aanzien van het leven en van zijn werk – adviezen die hij zeker wat het laatste betreft van niemand anders zou hebben geaccepteerd. Als Sand hem zijn misantropie en zijn cynisme verwijt, zet hij zich aan drie verhalen die bewijzen dat hij wel degelijk ook kan omgaan met de betere aspecten van het menszijn: Trois contes, verschenen in 1877, een blijk van waardering voor haar zoveel optimistischer en positievere romans en verhalen, die voor een groot deel in de George Sand zo dierbare Berry zijn gesitueerd. Drie vertellingen bestaat uit Un coeur simple (in de Privé Domein-uitgave van hun correspondentie uit 1992 vertaald als Geschiedenis van een simpele ziel), La légende de Saint Julien l’Hospitalier en Hérodias. Lees verder »

Franse verkiezingen

17 mrt, 2017 Onderdeel van proses | Geen reacties »

Column door Peter Hagtingius

In het zuiden wint de zon van de wet

Het was zaterdagavond, ik kwam uit een restaurantje en zapte naar BFMTV. Op die Franse nieuwszender kom je Nederland hoogst zelden tegen. Dan meestal over iets met drugs. Ineens bleek ik met Rotterdam verbonden. Waterkannonen in een zo te zien sjieke buurt. Nooit geweten dat ze er in die stad behalve van die namaak New York-flatjes in de financieel hoogste atmosfeer ook nette huizen in klassieke wijken hebben. De camera bleek gestationeerd bij het consulaat van Turkije en de Franse nieuwslezer legde uit dat er een Turkse minister Nederland uit werd gebonjourd. En dat dit enig gedoe gaf. Er werd ook verteld dat het vliegtuig van een andere Turkse minister niet in Nederland had mogen landen. In Frankrijk natuurlijk wél gewoon. Lees verder »

Het schip van de vrijheid

7 mrt, 2017 Onderdeel van paysages | Geen reacties »

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

Gezien vanuit Valence is de Vercors een vooruitgeschoven baken van de Alpen. Baken is misschien niet het goede woord omdat je bij ‘baken’ aan iets puntigs denks, en dat is de Vercors niet. Wel een hoog plateau: van beneden gezien een tafelberg, met loodrechte wanden, op de Michelinkaart een schip met een spitse boeg die richting het Noorden vaart. In het kielzog links de Rhônevallei, rechts Grenoble en de hoog opgolvende Alpenketens. Ideaal voor verzetsgroepen om er zich in te verschansen – ja, die steile scheepswanden maakten het vijfenzeventig jaar geleden voor de Duitse bezetter haast onmogelijk het dek boven te bereiken. Voor de ‘maquis’ was de Vercors een schuilplaats en tegelijkertijd uitvalsbasis bij uitstek. Beneden gingen de mensen gebukt onder het juk van de bezetters, maar ze hoefden maar naar dat schip, verderop, te turen, en ze wisten: daar wordt een laatste restje vrijheid bewaard, voor ons, voor later… Lees verder »

Frankrijk in 50 fragmenten

22 feb, 2017 Onderdeel van proses | 1 Reactie»

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

Het was bijna tien jaar geleden, er was nog maar één boekje van me uitgekomen, Sprekend portret. Familieleden, vrienden kochten het, lazen het – soms – om de auteur een plezier te doen, maar afgezien daarvan werd de novelle (nog geen zestig pagina’s) door niemand opgemerkt. Geen aankondiging, laat staan een bespreking, niet in een nationale krant, niet in een streekkrant, niet in een stadskrant, zelfs niet in een wijkkrant – niets. Of ja toch, één aardig stukje in een cultureel christelijk blad dat door honderd mensen wordt gelezen. Daar moest ik het mee doen. Ik was natuurlijk teleurgesteld. Ik had iemand nodig die me tot de orde riep: “Man, wat denk je wel? Dat je één boekje schrijft, laat uitgeven – is al heel wat, trouwens – en dat je dan met gekruiste armen maar een beetje kunt zitten afwachten tot de hele wereld het erover heeft? Onzin! Schrijvers moeten tegenwoordig hard meewerken met het promoten van hun boeken, en dat doen ze in de regel via de electronische communicatiemiddelen. Wat je nodig hebt, is een eigen website.” Dat was het begin van ‘Schrijver in Frankrijk’. Lees verder »